Sevgi İçimizde Büyüyen Bir Ağaç Gibi

Sevmek hepimizin içinde büyüttüğü bir ağaçtır adeta....

Nasıl bir ağaç yıllar yılı büyür büyür, dallanır, mevsiminde açar, sonbaharda yapraklarını döker, bizler de ufacık bir tohumdan gün ve gün büyütürüz içimizdeki sevgimizi. Bu sevgi sevdiklerimiz için beslediğimiz ve yoğurduğumuz bir fidan gibi. Zaman zaman çiçekler açar, bazen mahsunlaşır yapraklarını döker bazen tüm çiçeklerini aynı anda sanki bir kutlama varmışçasına silkeler tepesinden. İşte tam bu sevgi karşılıksız, iç titreten, taptıran sevgidir. O minicik varoluş hayattaki tüm görüntüleri flulaştırır ve sadece kendisini ortaya koyarcasına bakar, ta içimizin derinliklerine işler ve bu, varoluş nedenimiz haline gelir. Bu anlatılamaz yaşanır bir haldir işte.

Diğer sevgilere zaman gelir toz düşer, yapraklarını döker, bir dalı kırılır, kimi zaman sevgi de ağaç gibi çürür gider. Asıl olan karşılıksız, en derinden olan, her an çiçek açan ve çiçekleri taptaze kokan o sevgiye dair yaşamaktır işte asıl olan. Ve bu sevgililer ikimizin yaşamındaki ortak en büyük eserdir.