O anda nasıl düşünüyorsak olumlu, olumsuz, karmaşık... o şekilde yansır dış görünüşümüze. Çevreme baktığımda o kadar farklı yüzler görüyorum ki, çoğu zaman tanımlanması imkansız. Her birey birbirinden beslenircesine etkileşim halinde birbiriyle. Yaşamda yalnız değiliz. Her zaman çevremiz dolu, istediğimizde yalnızlığı yaratan, yalnız kalmak isteyen bizleriz. Neden mi dersiniz? Çünkü mutluluk her an yanıbaşımızda değil, bunun için de çaba ve bu çabayı gösteren kişiler gerekli. Böylelikle pozitif etkileşim doğup, yayılırcasına büyüyecek.
Ve çoğu zaman, gözlerimizin uzun süredir görmemişcesine; özlemle, mutlu yüzler, huzurlu bakışlar araması da bundandır işte. Ve bulduğumuzda da, bu yüzlerin yaşattığı o mutlu anları, sonsuz bir coşkuyla kucaklar ve anarız...
 |
| ADİLE NAŞİT |
 |
| SUNA PEKUYSAL |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder