Zaman akıp gittikçe yenilikler, gelişmeler, teknoloji bizleri daha da iyi yerlere taşıyacağına daha da zarar verip geriletiyor! Bunu her geçen gün daha da iyi görebiliyorum. Ya siz?
Dün ister istemez aklıma geldi. Belki de bakıp, inceleme fırsatım oldu. Asistanlığını yaptığım 1,5 saatlik yoga uygulamasında yaklaşık 17-18 kişilik bir grup içinde bulunan yaşça diğer kişilerden daha büyük olan birinin yoga uygulaması sırasındaki tavırlarını izleyerek, biz gençlerin tavırları ile karşılaştırma fırsatım oldu. Ve o anda gördüklerim beni düşüncelere daldırdı ve şaşırttı. Daha yeni başlamasına ve yaşına rağmen bedeni, nefesi yoga pozları içinde uyumla akıyordu. Yoga uygulamasında bu detaylar her zaman farklılık yaratmasa bile bir çok genç, dinamik beden en olağan duruşlara bile girerken zorlanabilmekte. Asıl üzerinde durduğum; bahsettiğim bu kişi sabırla, acele etmeden, kendine zaman tanıyarak, öncelikle anlamaya çalışarak ama yine de bir çaba içinde pozların içinde akarken, diğer tarafta daha dinamik, genç bedenler o anda kendi bedenleri ile kalabilmekten, pozların temellerini anlamaktan, dinlemekten çok; fazlasıyla bir hırs, sabırsızlık, acelecilik ve belki de bedenlerine karşı sertlikleri ile dikkatimi daha da çok çektiler.
Zaman bizleri sabırsız, aceleci, zarar verecek derecede hırslı, katı ve sert bir hale getirmeye devam ederken; belki de kendimize ayıracağımız kendimize ait anlarla bunu yavaşlatabilir ve hatta durdurabiliriz.
Her zaman söylediğim ve kendi naçizane düşüncem; herkesin kendi ile kalabileceği, kendini bulabileceği, kendini dinleyeceği ve bunlarla kendine olan özsaygısının artacağı uğraş, kısaca araçları olmalı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder