Masumiyet; tam bir saflık, temizlik, adeta toz pembe bir iç dokunuş.
Masumiyet; olan yere çiçekler açtıran, yeşerten, neşe yayan, enerji akıtan bir duygu. Bu içten duyguya bebekler ve çocukluğa yeni adım atmış minikler sahip sadece. Sonra ne mi oluyor, yaşam masumiyetin içine tohumlarını serpiştiriyor, kötülük için mi? Hayır. Kişi kendini korumayı öğrensin, savunma zamanlarını bilsin, yaşama hazır olsun diye belki de. Kötülük yok ama saf bir masumiyet de yok. Ve kaldıysa hala masumiyet kırıntıları içimizde bir köşede, korumasını bilerek; onu da savurup atmadan ne demek olduğunu farkedebilmek önemli. Kendimiz uzaklaştıysak bile, dünyaya getirdiğimiz / getirilen yeni masumiyet güçleri için gerekli ki onlar terk etmesinler masumiyet kırıntılarını yaşam yolunda. Terketmesinler ki; yönetmek adına ezmek, çalıştırmak adına kölelik, ego adına kibir, hınç, zarar veren hırs ve yok olan insanlık varolmasın. Sevgi, güçlü paylaşım, huzur ve birliktelik olsun; içten gelen bu toz pembe dokunuşla beslenen.
Gözlerini kapa ve bir an düşün, bir zamanlar senin de sahip olduğun, bebek masumiyetini ve yakın çevresinden uzak çevresine kadar yaydığı o inanması güç, şaşırtan enerjisini. İçinde bir yerlerde hala hissedebiliyorsan ve zaman zaman dokunuyorsa sana nazikçe, ne mutlu sana.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder