Özgür Heidi

Özgürlüğümüzü ellere verdiğimiz bu günlerde Heidi ile yeniden buluşmak mucizeye gözlerimizi açmak gibi.

Filmin başından sonuna kalbimin en derinlerine dokunan ve sanki kaybedilen ifadeyi tekrar ve tekrar hatırlatan bir hikaye.

Mutluluğumuzu, kendimizi nerelerde bulur olduysak kim bilir; kendi iç dünyamıza, capcanlı doğamıza,  kendi iç yeşilliğimize dönme vaktini hatırlatırcasına, içimi sızlatan hikaye.

Mutluluk sanılan o güç, o bastırılmışlık, çocukların ellerinden alınmaya çalışılan o asıl karşılıksız sevgi, bizleri iyi olmayana sürüklüyor. Farkında değiliz, çünkü içinde bulunulan durumu ya da var sayılan gücü güç bildik. Oysa asıl mutluluk o kalpten minicik gülümsemede saklı. Çevrenizde denk gelirseniz o içten, yansıyan gülümsemeye sımsıkı sarılın ve hikayeyi takip edin.

Mutluluk ancak ve ancak özgürce koşabildiğimiz, karşılıksız sevebildiğimiz, kalpten yaşayabildigimiz yerde ve anda var olabilir.

Kalpten sevgimizi, hep koruyabilecek özgürlüğümüzü sahiplenebilmemiz dileğiyle.