Bazen çok yorgunum bazen dinç. Kendimi bazen yerlere sığdıramıyorum. Dolup taşıyorum kimse farketmiyor. Üzülüyorum için için, dönüp baktığımda bir çift göz yok bakan. Kendi kendine yaşasan olmaz, dışa vursan olmaz. Ne yapsan bilemezsin. Bazen düşünür durursun, diğerleri ne yapar. Her sessizlik içinde aynı ya da benzer ses var mıdır acaba?
Sorgulamak bir yana cevaplara vakit yok. Zaten demiyor muyuz; yargılamadan, sorgulamadan, direnç göstermeden, akışa bırak diye. Zaten zaman akıp gidiyor. Sen akışa kapılmazsan sonrasını yakalamak istesen de zamana ayak uyduramazsın bu sefer.
Yargısız, sorgusuz, dirençsiz ama teslim olmadan. Denge içinde ahengi bozmadan. Kendi güzelliklerin altında ezilip, yok olmadan yaşa hayatı doyasıya. Ve dönüp baktığında bir çift göz arama, sımsıkı bağlandığın. Sıkı bağlar gerginlik barındırır içinde, bu sefer de kopmaması için çabalar durursun. O yüzden mi sen sadece kendine ve zamana teslim ol. Tek bağın, kendin ve zaman olsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder