Ben Koşarken Yorulan Düşüncelerim

Düşüncelerim, koşturmalarım arasında yolunu kaybediyor sanki.

Bazen öyle hızlı ve durmadan koşuyorum ki zihnimdeki düşünceler uçuşuyor bir o yana bir bu yana. Nereye konacaklarından habersiz, çaresiz, tedirgin ama umutlu....

Zihnim dilleniyor ve diyor ki; biraz yavaşla. Beden, zihin ve ruh bütünlüğümü kaybetme noktasında sinyaller çalıyor adeta. Ben ne mi yapıyorum? Koşmaya devam ediyorum; farkındalıkla büyüyen, beslenen bir koşturma, araştırma, keşif benimki. Ama yorucu, zamanı unutturan, kendim dışında olanlardan beni uzaklaştırmaya başlayan. Kendim ve hayallerim beni bazen kafesine öylesine alıyor ki bu durumlarda; iç dış dengesi içinde ilerlerken, birden kendimi iç dünyamda kapımı kilitlemiş buluyorum. Nasıl mı? Hayallerim beni bırakmıyor, hep daha çok hep daha çok hayal.... Bu hayaller ne mi dersiniz? Beni ben yapacaklarını düşündüğüm, beni anlatan yaşam tasarımlarım bunlar. Hani anlatılmaz ama yaşanan ve yaşatılan olanlardan. 

Umarım sizlere hayallerimi yaşatma fırsatım olur, iç dünyamın kapılarını daha fazla kilitlemeden. İç ve dış dengesini koruyarak. Çünkü ben dış dünyamı da seviyorum, beni ben yapan farklı bir yaşam da beni orada anlatıyor, yaşatıyor. İçerde beni koruyan benliğim, dışarda ailem ve sevdiklerim. Aynı hızda koşarsa her şey, o zaman yetişmek zorunda kalmaz düşüncelerim sadece takip eder olup bitenleri. Ne yorulur ne yorar ama yine de hep bir akışla yaşamımı destekler.